Op de campus van het Sint-Lucas ziekenhuis lag de opgave in een complexe context van zorggebouwen, woonvolumes, infrastructuur en sterke niveauverschillen. Als nieuw parkeergebouw moest het project meer zijn dan een functionele oplossing voor mobiliteit. Vanaf het begin was de ambitie om een gebouw te ontwerpen dat de aankomst op de campus organiseert, maar zich tegelijk zo terughoudend mogelijk inschrijft in het bestaande straatbeeld. Tegelijk moest het gebouw rekening houden met de verdere ontwikkeling van het ziekenhuis.
Daarom werd gekozen om het volume grotendeels in het reliëf op te nemen. Door de parking onder het maaiveld te schuiven, wordt haar schaal teruggebracht tot een landschappelijke aanwezigheid. Langs de straatzijde opent een meanderende canyon de ondergrondse verdiepingen en brengt daglicht en lucht tot diep in het gebouw. Het volume en de draagstructuur laten toekomstige optoppingen voor de uitbreiding van het ziekenhuis toe.
Zo wordt infrastructuur onderdeel van het landschap. De golvende houten gevel geeft de zichtbare delen een warme uitstraling, terwijl zorgvuldig georganiseerde verkeersstromen binnen en buiten het gebouw de impact op de publieke ruimte beperken. Het parkeergebouw vormt zo een vanzelfsprekende, gastvrije toegang tot de campus.
